Η ΤΡΕΛΛΑ ΤΟΥ ΑΘΕΪΣΜΟΥ
Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Τό ἱστορικό φαινόμενο τῆς ἀθεΐας δέν εἶναι τωρινό· ἀλλ᾽ ὅσο χρονολογεῖται τό ἠθικό κακό στόν κόσμο, τόσο καί ἡ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ ἐμφανίζεται σάν ἐξαίρεση στ᾽ ἀνθρώπινα ἤθη καί τους κοινωνικούς θεσμούς.
Ἡ
ἀθεΐα - ἡ ἄρνηση, δηλαδή, τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ - δέν εἶναι τόσο ἰδιότητα τοῦ νοῦ
καί τῆς λογικῆς, ὅσο, συνέπεια καί ἀποτέλεσμα τοῦ ἄθεου καί χωρίς ἦθος, βίου."Γίνεται
πρῶτα ἡ καρδιά ἀκάθαρτη καί ὕστερα σκοτίζεται ὁ νοῦς", παρατηρεῖ ὁ Παν.
Τρεμπέλας.
Παρόμοια
ἐκφράζεται καί ὁ πρωτοπρεσβύτερος Στυλιανός Ἀνανιάδης στό περίφημο πεντάτομο ἑρμηνευτικό
ἔργο του στους ψαλμούς τοῦ Δαβίδ. Ἀφορμή λαμβάνει ἀπ᾽ τούς ψαλμούς 13 καί 52,
στούς ὁποίους ἐπαναλαμβάνει τόν ἴδιο πρωτοείπωτο και ἐκπληκτικό λόγο: «Εἶπεν ἄφρων
ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός».
Καί
σχολιάζει ὁ ἑρμηνευτής ὅτι, "δέν ἐννοεῖ τή θεωρητική ἀπιστία, πού
προέρχεται ἀπό θεωρητική σκέψη καί συλλογισμούς, ἀλλά γιά πρακτική ἀπιστία, πού
προέρχεται ἀπό ἀνθρώπους ἠθικά διεφθαρμένους". Καί συμπληρώνει: «Γιατί, πῶς
ἕνας ἄνθρωπος ποιοτικά διεφθαρμένος, εἶναι σέ θέση νά συλλάβει καί νά ἐννοήσει τό
ἠθικό μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ;...
Κατά
συνέπεια "ἄφρων" δέν σημαίνει τόσο, ἐκεῖνον πού στερεῖται νοήσεως,
πού εἶναι ἄμυαλος, ὅσο ἐκεῖνον πού δέν ἔχει ἠθική νόηση, ἠθικό κριτήριο τοῦ καλοῦ
καί τοῦ κακοῦ». Παρόλ᾽ αὐτά, δέν εἶναι λίγοι πού ἰσχυρίζονται πώς ἡ ἀθεΐα δεν παύει
νά ἐπηρεάζει καί τό λογικό.
