Για ποια αιτία ο άνθρωπος σε όλα τα σωματικά έργα του, κλίνει
περισσότερο στο να φοβάται, παρά στο να ελπίζει, ενώ στα της ψυχής
ελπίζει περισσότερο, παρά φοβάται; Αυτό βέβαια δεν ακολουθεί για άλλο
λόγο, παρά επειδή αγαπάει τη σωτηρία του λίγο. Έτσι δε φοβάται, διότι
δεν αγαπά. Είναι πολλοί και σχεδόν αναρίθμητοι οι χριστιανοί που πίνουν
την πονηρία σαν νερό, διότι συλλογίζεται ο καθένας τους και λέει «θα
εξομολογηθώ, θα μετανοήσω» και αφού την πιουν δεν νοιάζονται παντελώς
γι’ αυτήν, γιατί λένε «εξομολογήθηκα, μετανόησα». «Ω πονηρόν ενθύμημα»
(λέει ο Σειράχ, 30:3) από πού ξεχύθηκες και κάλυψες την ξηρά με
δολιότητα;». Ω παρανομότατη πλάνη και πρόληψη που σκεπάζεις τη γη με τις
αμαρτίες, από ποιο βυθό βγήκες; Όχι από άλλο βέβαια, παρά από τον άδη.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να γυρίσεις πάλι στον άδη και να μην πλανά πλέον
τους χριστιανούς; Γι’ αυτό κι εμείς θα μιλήσουμε για την αυθάδεια αυτών
που τα λένε αυτά.
