Ἐξομολόγοι ἤ Ψυχολόγοι;

Εξομολόγοι ή Ψυχολόγοι;

Χαίρομαι ιδιαιτέρως που βρίσκομαι και φέτος μαζί σας. Κατόπιν της προσκλήσεως των σεβαστών πατέρων, του πατρός Σπυρίδωνα και του πατρός Αθανασίου, έρχομαι με πολλή χαρά κοντά σας για να σας αναπτύξω επί τη ενάρξει του νέου έτους ένα θέμα το οποίο απασχολεί πάρα πολύ -ιδιαιτέρως στα τελευταία χρόνια- την κοινωνία μας. Το θέμα αυτό έχει τίτλο: Εξομολόγοι ή Ψυχολόγοι;

Καταρχήν η επιλογή του θέματος έγινε κατόπιν πολύ μεγάλης συζητήσεως από συνάξεις με τους νέους, με τους οποίους ασχολούμεθα πάρα πολύ εις την ενορία και στην τριβή μας. Οι νέοι μας πολλές φορές έχουν κάποιες τοποθετήσεις πολύ δυνατές τις οποίες μπορούν να απαντήσουν, όμως από το κοινωνικώς γίγνεσθαι και από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεσμεύονται και δεν μπορούν να απαλλαγούν παρόλο που οι τοποθετήσεις τους είναι πάρα πολύ σωστές. Γι’ αυτό θα ήθελα να προσέξουμε και να δώσουμε κάποιες βασικές αρχές σ’ αυτό το θέμα που αφορά όλους μας.

Σήμερα είναι αλήθεια ότι υπάρχουν τόσα πολλά ψυχολογικά κέντρα μέσα εις την κοινωνία μας τα οποία τείνουν να υποκαταστήσουν σε αριθμό και όλες τις ενορίες της εκκλησίας της Ελλάδος. Σε κάθε πόλη, ακόμα και σε χωριά υπάρχουν ψυχολογικά κέντρα στα οποία καταφεύγει ο άνθρωπος για να λύσει τα ψυχολογικά του προβλήματα. Δεν υφίσταται μια ηλικία συγκεκριμένη που να λέει ότι δεν έχει κάποιο ψυχολογικό

Διαφορά Ψυχοπάθειας -Δαιμονισμοῦ καί Δαιμονικῆς προσβολῆς. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος

Διαφορά Ψυχοπάθειας -Δαιμονισμοῦ καί Δαιμονικῆς προσβολῆς

Ὁμιλία Ἀρχιμανδρίτου Ἀρσενίου Κατερέλου  καθηγουμένου τῆς Ι. Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος.
Ἡ ομιλία πραγματοποιήθηκε στήν Στουτγγάρδη Γερμανίας, στόν Ἱ. Ναό Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου.

«Ἡ ψυχή καί ἡ θεραπεία της».Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Ἡ ψυχή καί ἡ θεραπεία της»

Μέ ὅλη αὐτήν τήν ὁρολογία περί ψυχιατρικῆς, ψυχολογίας, ψυχοθεραπείας, πού κυκλοφορεῖ, ὑπάρχει ἕνα μπέρδεμα στόν κόσμο. Αὐτές οἱ ἐπιστῆμες καί οἱ ὅροι πού ἐμπλέκονται σ’ αὐτές, ὅπως νεύρωση, ψύχωση, κατάθλιψη, ψυχαναγκαστική νεύρωση καί ἄλλοι, εἶναι πομπώδεις ὅροι, ἀλλά εἶναι ἀσαφεῖς καί δέν ἔχουν ἕνα συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Ἀντίθετα ἡ ἐπιστήμη διακρίνεται ἀφενός μέν γιά τήν καθαρότητα, τήν ἁπλότητα καί τή σαφήνεια καί ἀφετέρου γιά τό γεγονός ὅτι ὑπάρχει μία ἐπαναληψιμότητα στό καθετί. Ὅταν ἔχουμε μιά ἐπιστημονική γνώση, ἔχουμε καταλήξει σ’ αὐτήν ἀπό ἕνα πείραμα, μία παρατήρηση καί ἀπό ἕνα ἀποτέλεσμα.

Ὁ ἅγιος γέροντας Παΐσιος γιά τήν Ψυχολογία καί Ψυχιατρική που δέν παραδέχεται τήν ψυχή

Προς Βασίλειον
Τίμιος Σταυρός 23/7/1977

Αγαπητέ μου αδελφέ κύριε Βασίλειε,
«Χαίρε εν Κυρίω»

Διάβασα το βιβλίο σας [και], αν και εγώ δεν είμαι αρμόδιος, θα σας πω το λογισμό μου επάνω σ’ αυτά που μου γράφετε, μια που το ζητάτε.
Κατ’ αρχάς ο τίτλος του βιβλίου «Ψυχολογία» [1] δεν μου άρεσε.
Μέσα έχει πολλά καλά – και πολύ θα βοηθήσουν τους νέους- αλλά και πολλά από αυτά, εάν δεν τα γνώριζαν οι νέοι ( τα λέγατε μόνο στους εκπαιδευτικούς ), θα βοηθούσαν καλύτερα.
Επίσης, εάν περισσότερο τα παρουσιάζετε τα πράγματα πνευματικά –παρά επιστημονικά- θα βοηθιόντουσαν πιο θετικά (με το να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής) να έλθη η Θεία Χάρις με τη θεία παρηγοριά, για να νοιώθουν χαρούμενα τα παιδιά και να μην καταφεύγουν σε χαμηλές και μάταιες χαρές, που δεν ξεδιψάνε την ψυχή, αλλά την καίνε περισσότερο.

Ὠφελεῖ ἡ ψυχανάλυση;

Πολλοί σήμερα διδάσκουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να έλθει σε γνώση του εαυτού του με την αυτοανάλυση και την ψυχανάλυση…

Πολλοί σήμερα διδάσκουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να έλθει σε γνώση του εαυτού του με την αυτοανάλυση και την ψυχανάλυση. Αλλά αυτό είναι πλάνη και μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε φρικτά αποτελέσματα. Όταν κανείς αυτοαναλύεται, τότε το πιθανότερο είναι να καταλήξει στην σχιζοφρένεια.

Χάπια, ἠλεκτροσόκ καί ψυχιατρεῖο ἤ Ἐξομολόγηση, Πνευματικός ὁδηγός καί ἐκκλησιαστική ζωή.

«Τί θά πεῖ ἄγχος, νεῦρα, ψυχασθένειες;» ἐρωτοῦσε ὁ π. Πορφύριος. Καί ἀπαντοῦσε: «Ἐγώ πιστεύω ὅτι ὑπάρχει διάβολος σ’ ὅλα αὐτά. Δέν ὑποτασσόμεθα στό Χριστό μέ ἀγάπη. Μπαίνει ὁ διάβολος καί μᾶς ἀνακατεύει»[1].

Αὐτά βέβαια (τά πάθη καί οἱ δαίμονες) δέν ἀπομακρύνονται μέ χάπια οὔτε μέ ἠλεκτροσόκ, ἀλλά μέ τό μυστήριο τῆς Γενικῆς Ἐξομολόγησης. Ὁ ἄνθρώπος θά πρέπει νά ἐξομολογηθεῖ μέ εἰλικρίνεια τά ἁμαρτήματα ὅλης του τῆς ζωῆς, τά κύρια γεγονότα πού τήν σημάδεψαν, καθώς καί τό πῶς ἐκεῖνος τά ἀντιμετώπισε ὅπως δίδασκε ὁ θεοφώτιστος Γέροντας Πορφύριος[2].

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Ὁ χριστιανός πρέπει νά ἀποφεύγει τήν ἀρρωστημένη θρησκευτικότητα

.........Μου έλεγε ο Γέροντας μια μέρα: «Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα: τόσο το αίσθημα ανωτερότητος για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητος για την αμαρτωλότητά του. Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση∙ άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια.

.........Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι, όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία. Του απάντησα:

Ψυχαναλυτικές περιπλανήσεις στό χῶρο τῶν Μυστηρίων καί τῆς ἱερατικής διακονίας - Κριτική στίς ἐκδόσεις ψυχοθεολογίας (Ἱερά Μητρόπολις Γλυφάδας)

Η αυξανόμενη εκδοτική παραγωγή των τελευταίων ετών βιβλίων και περιοδικών που επιχειρούν τη σύζευξη της ψυχαναλυτικής φιλοσοφίας και της ψυχοθεραπείας με την ορθόδοξη θεολογία εμπνέει ανησυχία. Μια ανησυχία που οπωσδήποτε δεν έχει ως βάση της «το φόβο, την ανασφάλεια, ή το φθόνο», ούτε υπόκειται σε γνωστές, υποκειμενικές ερμηνείες ψυχαναλυτικού τύπου οι οποίες καλύπτονται κάτω από το μανδύα της «επιστήμης»· αλλά μια γνήσια ανησυχία για την επικείμενη αλλοίωση του ορθοδόξου φρονήματος, που πόρρω απέχει τόσο από το φανατισμό όσο και από την άκριτη αποδοχή κτιστών, κοσμικών, πεπερασμένων μεθόδων στο χώρο της θεραπευτικής της Εκκλησίας.

ΗΠΑ: Ἕνα ἑκατομμύριο παιδιά λαμβάνουν ἀντιψυχωσικά. (Ἡ ἀποτυχία τῶν λεγόμενων ψυχ-ιάτρων, ψυχο-θεραπευτῶν καί ψυχο-λόγων).

Μόνο ἡ Ἐκκλησία θεραπεύει τήν ἀνθρώπινη ψυχή.

Ἡ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ εἶναι μία. Δὲν ὑπάρχουν πολλὲς θεραπεῖες γιὰ τὸν νοῦ καί τήν ἀνθρώπινη ψυχή. Μία εἶναι: αὐτὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Οἱ «λεγόμενες» ψυχοθεραπεῖες, ποὺ κυκλοφοροῦν στὸν κόσμο ἀπὸ τοὺς (συγχωρέστε με, δὲν εἶναι δική μου ἡ ἔκφραση, εἶναι τοῦ πατρὸς Πορφυρίου) «λεγόμενους ψυχιάτρους» καὶ ψυχοθεραπευτές, τουλάχιστον στὴν Ἑλλάδα, εἶναι 120!

Ἑκατὸν εἴκοσι διαφορετικὲς «ψυχοθεραπεῖες» κυκλοφοροῦν σήμερα στὴν Ἑλλάδα! Ἀπὸ αὐτὸ καὶ μόνο καταλαβαίνει κανεὶς ὅτι δὲν ὑπάρχει θεραπεία ἐκεῖ μέσα, μέσα σὲ αὐτὰ τὰ συστήματα καί τά «ψυχιατρικά καταστήματα». Γιατί, ἐὰν ὑπῆρχε, δὲν θὰ ἦταν ἀνάγκη νὰ ὑπάρχουν 120 μέθοδοι. Μία θὰ ὑπῆρχε καὶ θὰ ἦταν ἀρκετή. Ὅπου βλέπει κανεὶς πολλὰ φάρμακα καὶ πολλὲς μεθόδους, γιὰ τὸ ἴδιο νόσημα, αὐτό σημαίνει ὅτι δὲν ἔχουμε θεραπεία, δὲν ξέρουμε τὴν θεραπεία.

Οἱ «λεγόμενοι» ψυχίατροι καί ψυχοθεραπευτές-ψυχολόγοι δέν γνωρίζουν κἄν τί εἶναι ἡ ψυχή.

Γιατί ἡ ψυχιατρική κάνει περισσότερο κακό παρά καλό;

ΓΙΑΤΙ Η ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ

ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΚΟ ΠΑΡΑ ΚΑΛΟ ; 

-  Σε εκατομμύρια από εμάς –συμπεριλαμβανομένων των παιδιών– έχουν λανθασμένα αποδωθεί ψυχιατρικά προβλήματα -  Οι φαρμακοβιομηχανίες δημιουργούν ψυχασθένειες χωρίς καμία βιολογική βάση ελέγχοντας τα μέλη της ομάδας του Εγχειριδίου Ψυχικών Διαταραχών (DSM) -  Εξαπατούν τους καταναλωτές «θάβοντας» τις αρνητικές μελέτες - Μετατρέπουν την συνήθη βίωση του πένθους σε ψυχική διαταραχή!

Έχει το παιδί σας πραγματικά διαταραχή συμπεριφοράς; Ένα σοκαριστικό βιβλίο από έναν κορυφαίο θεραπευτή αποκαλύπτει πως σε εκατομμύρια από εμάς –συμπεριλαμβανομένων των παιδιών– έχουν λανθασμένα αποδωθεί ψυχιατρικά προβλήματα.

Ἡ ἀναγκαιότης τοῦ Πνευματικοῦ ἔναντι τῶν «ψυχοθεραπευτῶν»

Πρωτ. Π. Εὐθυμίου Μουζακίτη

[Ὁμιλία στὸ ἀρχονταρίκι τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγ. Γεωργίου, Διονύσου Ἀττικῆς (27/11/2014)]

 Σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας ὁ ἄνθρωπος ἀσθενεῖ. Δὲν εἶναι ἔτσι ὅπως τὸν ἔπλασε ὁ Θεός. Οἱ Πατέρες λένε ὅτι ἡ αἰτία τῆς ἀσθένειας τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἀποστασία του ἀπὸ τὸν Δημιουργό του καὶ ἐν συνεχείᾳ ἡ παρουσία καὶ οἰκοδόμηση τῆς ὑπερηφάνειας.

Ἔτσι λοιπόν, γιὰ τὴν θεραπεία τῆς "ἀμαυρωθείσης" φύσης μας, ἀναγκαία εἶναι μόνον ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ πνευματικὸς ποὺ μπορεῖ νὰ τὴν μεταδώσει διά τῶν Μυστηρίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Ὁ Πνευματικὸς εἶναι ἕνα ἄλλο πρόσωπο. Δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὶς ἐπιστημονικὲς ἐπιδόσεις στὴ ζωή αὐτή. Δὲν χρειάζεται νὰ ἔχει καμμία πληροφορία ἀπὸ τὶς θεωρίες τοῦ κόσμου.

Τά ψυχολογικά προβλήματα. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Τά ψυχολογικά προβλήματα. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 13-01-2016 στό Ἐνοριακό Κέντρο Ἀμπελειῶν Πέλλας.

http://hristospanagia3.blogspot.gr

Πολύτιμοι μαργαρίτες ἀπό τόν Ἀββᾶ Ἰσαάκ τόν Σύρο

“Όσον ο άνθρωπος καταφρονεί τούτον τον κόσμον και καταγίνεται εις τον φόβον του Θεού μετά σπουδής, τοσούτον και η Θεία πρόνοια πλησιάζει εις αυτόν”
“Δεν θα μας ζητήσει λόγο ο Θεός γιατί δεν κάναμε προσευχή,αλλά γιατί δεν είχαμε επαφή με τον Χριστό και μας ταλαιπώρησε ο Διάβολος”.
“Η μετάνοια είναι το πλοίο,ο Θείος Φόβος οι κωπηλάτες και η αγάπη είναι το Θεϊκό λιμάνι” “Η ταπείνωσις και χωρίς έργα, συγχωρεί πολλές αμαρτίες. Τα έργα όμως, χωρίς την ταπείνωση, όχι μόνο είναι ανωφελή, αλλά προξενούν και πολλά κακά”.

Ὅταν οἱ συνάνθρωποί μας πάσχουν, δέν πρέπει νά νομίζουμε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε λιγότερο ἁμαρτωλοί...

Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

 ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΓΑΛΙΛΑΙΩΝ, ΩΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΠΙΛΑΤΟΣ ΕΜΙΞΕ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΘΥΣΙΩΝ ΑΥΤΩΝ

«Παρήσαν δε τινες εν αυτώ τω καιρώ απαγγέλλοντες αυτώ περί των Γαλιλαίων, ων το αίμα Πιλάτος έμιξε μετά των θυσιών αυτών, και αποκριθείς ο Ιησούς είπεν αυτοίς· δοκείτε ότι οι Γαλιλαίοι ούτοι αμαρτωλοί παρά πάντας τους Γαλιλαίους εγένοντο, ότι τοιαύτα πεπόνθασιν; ουχί, λέγω υμίν, αλλ΄ εάν μη μετανοήτε, πάντες ωσαύτως απολείσθε.» (Λκ. 13, 1-3).

Αν νομίζετε ότι δεν μας αφορούν εμάς αυτά τα λόγια του Χρίστου κάνετε λάθος.

Ἀρρώστειες, θλίψεις, δοκιμασίες καί ἡ ἀντιμετώπισή τους (Ἀπό τόν Εὐεργετινό)

Πώς δέχεται ο άνθρωπος τη σφραγίδα της αρετής;

Του αγίου Διαδόχου Φωτικής
Όπως το κερί, αν δεν ζεσταθεί και μαλαχτεί πολύ, δεν μπορεί να δεχθεί τη σφραγίδα που βάζουμε πάνω του, έτσι και ο άνθρωπος, αν δεν δοκιμαστεί με κόπους και ασθένειες, δεν μπορεί να δεχθεί τη σφραγίδα της αρετής του Θεού. Γι’ αυτό και ο Κύριος λέει στον θεσπέσιο Παύλο: “Αρκεί σοι η χάρις μου· η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται” (Β’ Κορ. 12:9). Μα και ο ίδιος ο Παύλος καυχιέται με τα εξής λόγια: “Ήδιστα ουν μάλλον καυχήσομαι εν ταις ασθενείαις μου, ίνα επισκηνώση επ’ εμέ η δύναμις του Χριστού”.Και αυτός μεν, λέγοντας “ασθένειες”, εννοεί τις επιθέσεις των εχθρών του Σταυρού του Χριστού, που συνεχώς γίνονταν και σ’ αυτόν και σ’ όλους τους τότε αγίους, για να μην υπερηφανεύονται, όπως λέει ο ίδιος, εξαιτίας των υπερβολικών αποκαλύψεων, αλλά μάλλον να μένουν με την ταπείνωση στην κατάσταση της τελειότητας, και με τους συχνούς εξευτελισμούς να διατηρούν τη δωρεά του Θεού με οσιότητα.
Εμείς όμως τώρα, όταν λέμε “ασθένειες”, εννοούμε τους πονηρούς λογισμούς και τις σωματικές αρρώστιες.

Μόνον ο Θεός δίνει στις θλίψεις την αληθινή παρηγοριά

Ο Θεός βλέπει από κοντά τις ταλαιπωρίες των παιδιών Του και τα παρηγορεί σαν καλός Πατέρας. Γιατί, τι νομίζεις, θέλει να βλέπη το παιδάκι Του να ταλαιπωρήται; Όλα τα βάσανά του, τα κλάματά του, τα λαμβάνει υπ' όψιν Του και ύστερα πληρώνει.

Μόνον ο Θεός δίνει στις θλίψεις την αληθινή παρηγοριά. Γι' αυτό, άνθρωπος που δεν πιστεύει στην αληθινή ζωή, που δεν πιστεύει στον Θεό, για να Του ζητήση το έλεός Του στις δοκιμασίες που περνάει, είναι όλο απελπισία και δεν έχει νόημα η ζωή του.

Πάντα μένει αβοήθητος, απαρηγόρητος και βασανισμένος σ' αυτήν την ζωή, αλλά καταδικάζει και αιώνια την ψυχή του.

Το «Μυστήριο» του πόνου.

Το «Μυστήριο» του πόνου

Σύντροφος είναι, δάσκαλος, ο πρώτος αδελφός μας, ο πόνος όταν έρχεται «ο άλλος εαυτός μας».

Συζήτησέ τον θαρρετά, τι θέλει απ' εσένα. Ερώτησέ τον να σου πει, θέλει πολλά ή ένα!!!

Είναι γιατρός αυτόκλητος, του αρέσει και η «κλήση», τη λύπη έχει φάρμακο και το Χριστό για λύση.

Στα χέρια του κρατεί κλειδιά, ξέρει καρδιές ν' ανοίγει, αν δε θελήσουν μόνες τους, το «άσυλο» δε θίγει.

Στο πάνσεπτο Μυστήριο της θείας Μετανοίας εντάσσεται ως λειτουργός μιας άλλης διακονίας.

Δέξου τον πόνο ως δώρημα κι επίσκεψη Κυρίου, θυμήσου τη Γεθσημανή, το Γολγοθά του Αρνίου.

Όσοι πονέσαν κι έκλαψαν τους Ουρανούς γνωρίσαν, τα δάκρυα «αρδεύσανε» σκληρές καρδιές κι «ανθίσαν».

Αν δεν πονέσει ο πιστός, πώς το Χριστό θα νοιώσει, που στο Σταυρό καρφώθηκε, εμάς για να λυτρώσει;

Σήκωσε τόν Σταυρό σου καί ἀκολούθησε τόν Χριστό (Ἁγίου Λουκᾶ Κριμαίας)

Τι σημαίνει να σηκώσουμε τον σταυρό μας;

Ό Κύριος λέει ότι ό καθένας από μας πρέπει να σηκώσει τον δικό του σταυρό.

Τι σημαίνει αυτό; Ποιος είναι αυτός ό σταυρός; Για τον καθένα ό σταυρός είναι διαφορετικός και αυστηρά προσωπικός, διότι για τον καθένα ό Θεός έχει ετοιμάσει τον δικό του σταυρό.

Έχει μεγάλη σημασία να καταλάβουμε ποιος είναι ό δικός μας σταυρός, να ξέρουμε ότι έχουμε σηκώσει εκείνο ακριβώς τον σταυρό πού μας προτείνει ό Θεός. Είναι πολύ επικίνδυνο να επινοούμε σταυρούς για τον εαυτό μας. Και αυτό δυστυχώς το βλέπουμε συχνά.

Για την πλειοψηφία των ανθρώπων ο Θεός έχει ετοιμάσει τον σταυρό της ζωής μέσα στον κόσμο, τον σταυρό της οικογενειακής και της κοινωνικής ζωής.

Ἡ αυτοκτονία είναι πολύ βαρύτερη ἁμαρτία ἀπό τήν ἀνθρωποκτονία (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Η αυτοκτονία είναι αμαρτία θανάσιμη και πράξη καταφρονήσεως, προσβολής του ίδιου του Ζωοποιού Αγίου Πνεύματος. Η αυτοκτονία είναι πολύ βαρύτερη αμαρτία από την ανθρωποκτονία΄ διότι ένας εγκληματίας μπορεί να μετα­νοήσει, αλλά ο αυτόχειρας δεν έχει περιθώριο μετανοίας.

Ιδού δύο παραδείγματα συγκλονιστικής κακοτυχίας, στην εμφάνιση της οποίας ένας ολιγόψυχος άνθρωπος θα μπο­ρούσε να οδηγηθεί στην αυτοκτονία, ενώ ένας άγιος άνθρωπος του Θεού στην ίδια συγκυρία αναδεικνύεται ήρωας.

Ο άγιος Ευστάθιος βρέθηκε σε μια τραγική συγκυρία γεγονό­των: είχε αφήσει τον ένα γιο του στην όχθη ενός ποταμού, ενώ μετέφερε τον άλλο γιο του στην απέναντι όχθη και επέστρεφε για να πάρει τον πρώτο.

Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Λόγοι Δ΄. 1)Ὁ πόνος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὶς δοκιμασίες τῶν ἀνθρώπων 2) Στὶς θλίψεις ὁ Θεὸς δίνει τὴν ἀληθινὴ παρηγοριὰ

Λόγοι Δ΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
 "ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"     ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  

Κεφάλαιο 1ο Μέρος πέμπτο

ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

Ὁ πόνος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὶς δοκιμασίες τῶν ἀνθρώπων

Πόσα βάσανα ἔχει ὁ κόσμος!  Πόσα προβλήματα! Καὶ ἔρχονται μερικοὶ ἐδῶ νὰ μοῦ τὰ ποῦν σὲ δυὸ λεπτά στὸ πόδι, γιὰ νὰ παρηγορηθοῦν λίγο.  Μιὰ βασανισμένη μάνα μοῦ ἔλεγε: «Γέροντα, ἔρχονται στιγμὲς ποὺ δὲν ἀντέχω ἄλλο καὶ τότε λέω: ‘‘Χριστὲ μου, κάνε μιὰ μικρὴ διακοπὴ καὶ ὕστερα ἄς ξαναρχίσουν τὰ βάσανα’’».
Πόση ἀνάγκη ἀπὸ προσευχὴ ἔχουν οἱ ἄνθρωποι! Ἀλλὰ καὶ κάθε δοκιμασία εἶναι δῶρο ἀπὸ τὸν Θεό, εἶναι ἕνας βαθμὸς γιὰ τὴν ἄλλη ζωή. Αὐτὴ ἡ ἐλπίδα τῆς ἀνταμοιβῆς στὴν ἄλλη ζωὴ μοῦ δίνει χαρά, παρηγοριὰ καὶ κουράγιο, καὶ μπορῶ νὰ ἀντέξω τὸν πόνο γιὰ τὶς δοκιμασίες ποὺ περνοῦν πολλοὶ ἄνθρωποι.