ΑΝΑΒΑΛΛΩ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
Κάποιος είπε: «Τα θαύματα
του Κυρίου είναι παραβολές και οι παραβολές θαύματα»! Κάθε παραβολή ένα θαύμα,
γιατί κρύβει μια υπέροχη αλήθεια. Η παραβολή του Ασώτου είναι το θαύμα των
θαυμάτων, η ελπίδα όλων των αμαρτωλών, ο δρόμος για τη σωτηρία του ανθρώπου.
Ο νεαρός άσωτος
αρχικά παρουσιάζεται αλαζόνας, υπερήφανος, αχάριστος προς τον πλούσιο πατέρα
του! Έλαβε μια τεράστια περιουσία και τη σκόρπισε σ’ ασωτίες, αμαρτωλές
πράξεις. Όλοι καταδικάζομε τα βήματά του. Τί ανεβάζει στα μάτια μας τον Άσωτο;
Η τραγική του κατάσταση, το κατάντημά του, η πείνα, η γύμνια, η τραγωδία του;
Σίγουρα όχι! Μας συγκινεί η ομολογία του, η μετάνοιά του, η κραυγή του!
Μπορούσε να μη ζητήσει
συγγνώμη, μπορούσε ν’ αποφύγει την ομολογία των αμαρτιών του.
Όταν είδε τη
χαρούμενη υποδοχή, θα μπορούσε να σιωπήσει ,να «κάμει» τον «ψόφιο κοριό».
