alopsis
Τη λύπη την έβαλε μέσα μας ο Θεός. Όχι, όμως, για να τη
μεταχειριζόμαστε άσκοπα ή και βλαπτικά, σε ακατάλληλο χρόνο και σε
αντίθετες συνθήκες στη φύση μας περιστάσεις, κλονίζοντας έτσι την υγεία
της ψυχής και του σώματος, αλλά για ν’ αποκομίζουμε απ’ αυτήν όσο
γίνεται μεγαλύτερο πνευματικό κέρδος. Γι’ αυτό, δεν πρέπει να λυπόμαστε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό.
Εμείς, ωστόσο, έχουμε αντιστρέψει τα πράγματα. Έτσι, και αμέτρητα κακά
να διαπράξουμε, ούτε λυπόμαστε ούτε ντρεπόμαστε. Αν, όμως, πάθουμε και
το παραμικρό κακό από κάποιον, τότε τα χάνουμε, βαριοθυμούμε,
γινόμαστε συντρίμμια και δεν συλλογιζόμαστε πως οι θλίψεις και οι πειρασμοί φανερώνουν τη φροντίδα του Θεού για μας περισσότερο από τα ευχάριστα περιστατικά.
Αλλά
γιατί αναφέρω τις θλίψεις αυτής της ζωής; Μήπως και η απειλή του
αιωνίου κολασμού δεν αποτελεί τη φιλανθρωπία του Θεού καλύτερα από την
υπόσχεσή Του για την ουράνια βασιλεία; Γιατί ,αν δεν υπήρχε η απειλή του
αιωνίου κολασμού, λίγοι θα ήταν εκείνοι που θα κέρδιζαν τη σωτηρία.
Δεν είναι, βλέπεις, αρκετή για μας, τους ράθυμους, η υπόσχεση των
ουράνιων αγαθών. Ο φόβος της κολάσεως πιο πολύ μας παρακινεί στην
αρετή.
