Η θλίψη είναι κακό πράγμα. Αλλά πίσω απ’ αυτό, πίσω από τον πόνο, πίσω από την θλίψη, πίσω από την δοκιμασία, κρύβεται η ευλογία του Θεού, κρύβεται
η αναγέννηση, η ανάπλαση του ανθρώπου, της οικογένειας. Οι πάντες
σχεδόν την μεταστροφή τους την οφείλουν σε κάποια δοκιμασία. Νομίζουν
ότι πηγαίνουν όλα ωραία· τους παίρνει ο Θεός το παιδί· κλάματα, κακό,
κ.λ.π. Έρχεται και επισκιάζει έπειτα η χάρις του θεού και ειρηνεύουν οι άνθρωποι· και
πλησιάζουν την εκκλησία, πλησιάζουν την εξομολόγηση, πλησιάζουν τον
ιερέα. Χάριν του παιδιού πάνε στην εκκλησία ο πόνος τους κάνει ν’
αναζητήσουν, να προσευχηθούν υπέρ αναπαύσεως, να κάνουν τις λειτουργίες.
Ο πόνος απαλύνει την καρδιά και την κάνει δεκτική των λόγων του Θεού, ενώ πρώτα ήταν σκληρή, δε
δεχόταν. Π.χ. ένας άνθρωπος στο σφρίγος της νεότητας· εγώ είμαι
σκέφτεται και κανένας άλλος δεν είναι. Να πτυχία, να και οι δόξες, να κι
η υγεία, να κι οι ομορφιές, να κι όλα. Όταν όμως τον ξαπλώσει στο
κρεβάτι μία ασθένεια, τότε αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά.